یه چند وقتی از وبلاگم بخاطر درگیری کاری و بیماری دور بودم....

دوباره برگشتم....

خیلی ساده از ته دلم میگم :

خدایا برا همه داده ها و نداده هات ، شکر

بر سر سفره احساس،‌اگر جايي بود،‌

سخن ساده تبريک مرا جا بدهيد

سين هشتم سخن ساده تبريک من است.

 هنوز هم

" بوسیدنت "

لذت بخش ترین کار دنیاست

پی نوشت : دیدنت روح زندگی رو دوباره تو رگهام جاری میکنه..... همیشه عزیزی عزیزترینم

نگاه ها همه درياچه­هاي هامونست

                                                                 و دست بر دل هر كس­گذاشتي،خونست

خدا به خلوت سینا گریخته ست و باز

                                                                  عصاي معجزه در دست هاي قارونست

و چشم من پي بيت­المقدّسي كه تويي،

                                                                   به دوردست ترين تپّه هاي صهيونست

هنوز مردم دنیا تو را نمی فهمند

                                                                   هنوز عشق،همان «پوستین وارونه»ست

ببین! به خشک ترین جای نقشه افتاده ست

                                                                   زنی که مادر زاینده رود و کارونست

تو آسمان منی، من کبوتری شده ام

                                                                    که شعر روی لبش شاخه های زیتونست

به عاشقانه ترين شيوه دوستت دارد

                                                                    كسي كه هرچه ندارد،به عشق مديونست

فقط میتونم بگم من لایق این همه محبت ایشون نیستم.....واقعا لطف داشتن به من..

این آدرس وبلاگشونه ، اگه دوست داشتید سر بزنید و نظراتتون رو براشون بزارید:

http://vip.blogfa.com

و این هم مطلبیه که در مورد من گذاشتن :

چیزهای کوچک، مثل یک دوست که موقع خداحافظی  ، آن لحظه قبل از رها کردن دست، با نوک انگشت‌هاش به دست‌هایت یک فشار کوچک می‌دهد …..

مثلا راننده تاکسی‌ای که حتی اگر در ماشینش را محکم ببندی بلند می‌گوید: روز خوبی داشته باشی ....

آدم‌هایی که توی اتوبوس وقتی تصادفی چشم در چشمشان می‌شوی، دستپاچه رو بر نمی‌گردانند، لبخند می‌زنند و هنوز نگاهت می‌کنند.

آدم‌هایی که حواسشان به بچه‌های خسته توی مترو هست، بهشان جا می‌دهند، گاهی بغلشان می‌کنند.

آدم هایی که که هر دستی جلویشان دراز شد به تراکت دادن، دست را رد نمی‌کنند. هر چه باشد با لبخند می‌گیرند و یادشان نمی‌رود همیشه چند متر جلوتر سطلی هست، سطل هم نبود کاغذ را می‌شود تا کرد و گذاشت توی کیف.

دوست‌هایی که بدون مناسبت کادو می‌خرند، مثلا می‌گویند این شال پشت ویترین انگار مال تو بود. یا گاهی دفتر یادداشتی، نشان کتابی، پیکسلی.

آدم‌هایی که از سر چهار راه نرگس نوبرانه می‌خرند و با گل می‌روند خانه.

آدم‌هایی که حواس‌شان به گربه‌ها هست، به پرنده‌ها هست.

آدم هایی که زیبایی درون تو رو میبینن ، وقتی اولین بار باهاشون هم صحبت میشی ، انگار چندین سال دوست صمیمی بودین

آدم‌هایی که اگر توی کلاس تازه وارد باشی، زود صندلی کنارشان را به لبخند تعارف می‌کنند که غریبگی نکنی.

آدم‌هایی که خنده را از دنیا دریغ نمی‌کنند، توی پیاده رو بستنی چوبی لیس می‌زنند و روی جدول لی‌لی می‌کنند.
همین آدم‌های مانند سفید برفی، هدایایی هستند که دنیا را جای بهتری می‌کنند برای زندگی.....

پی نوشت : نظرات دوستان رو هم میتونید در ادامه مطلب ببینید :

به دلم گفته ام اي ساده ، فراموشش كن 

                                                         تابه كي چشم براين جاده ، فراموشش كن

دست بردار ازاو خاطره بازي كافيست

                                                         فرض كن گل نفرستاده ، فراموشش كن

آن نگاهي كه دم آخر از او مانده به جا

                                                          پيش او برده و پس داده ، فراموشش كن

مردمان نگهش قله نشينند هنوز

                                                          دل كه در دره نيفتاده ، فراموشش كن

گفتم اين تكه غزل را بفرستم نزدت

                                                          دل ولي گفت نشو ساده  ،فراموشش كن

به شما بر نخورد حال غزل بود و گذشت 

                                                          اتفاقي است كه افتاده ، فراموشش کن

پی نوشت : عمرا من از این حرفها به دلم بزنم....فقط شعرش خوشجل بود بخاطر همین گذاشتمتش

رها  از  هر  چه بایدها، تو را من دوست می دارم

 رهایم می كنی اما، تو را من دوست می دارم

به یمن آب و آیینه، به رسم شمع و پروانه

به عشق آدم و حوا، تو را من دوست می دارم

—–—–—–—–

نمی دانم نمی دانم، چرایش را نمی دانم

اگر دشمن شوی حتی تو را من دوست می دارم

هزاران دختر  زیبا  به زنجیر  غزل هایم...

ولی از بینشان  تنها  تو را من  دوست می دارم

عقابی تیز پروازم، نترس از هیبتم هرگز

كبوتر  بچه ی  زیبا!، تو را من دوست  می دارم

شب است و هیچ فانوسی به پای عشق روشن نیست

در این دنیای وا نفسا، تو را من دوست می دارم

((گرم یاد آوری یا نه، من از یادت نمی كاهم))

به جان حضرت ((نیما)) تو را من دوست می دارم   

 بی شک " آغوش تو " هشتمین عجایب دنیاست

واردش که میشوی زمان بی معنامیشود ،

هیچ بُعدی ندارد ،

بی آنکه نفس بکشی روحت تازه میشود .... 

تمام ثروت دنیا را به یک وجبش نخواهم بخشید

حالا كه دیگر دستم به آغوشت نمی رسد

و بوسیدنت موكول شده به تمامی روز های نیامده

باید اسمم را در كتاب گینس ثبت كنم

تا همه بدانند یك نفر

با سنگین ترین بار دل تنگی روی شانه هایش

تو را دوست می داشت